Chris Jacobs over het inloophuis in Turnhout

Inloophuizen: individuele begeleiding en groepsactiviteiten

In een inloophuis kan iedereen, kankerpatiënten, familie en vrienden binnenlopen, zonder afspraak. Vrijwilligers luisteren er vooral naar u, en ze geven informatie en advies. Naast deze individuele aanpak vinden er ook groepsactiviteiten plaats, zoals koffie- en themamomenten, relaxatiesessies en gespreksgroepen.
Een koffiemoment is een informele babbel (bij een kop koffie), tussen lotgenoten. Een themamoment is een voordracht (van artsen, psychologen, sociaal werkers. bijv. over borstreconstructie, voeding, communicatie met uw arts enz.), met ruime gelegenheid om vragen te stellen en ervaringen uit te wisselen. Een gespreksgroep is een reeks van 10 bijeenkomsten met lotgenoten, met de nadruk op de emotionele verwerking van de ziekte en begeleid door een psycholoog of -therapeut.
Het aanbod slaat duidelijk aan. Het voorbije jaar ontvingen de VLK-inloophuizen 3878 bezoekers en 1624 telefonische oproepen. Vooral de themamomenten trekken veel geïnteresseerden (1724 deelnemers in 2006).
De VLK heeft inloophuizen in Brugge, Gent, Leuven, Mechelen en Turnhout (open elke werkdag van 9.30u. tot 16.30u). Hier vindt u de adressen en activiteiten.

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Midden februari opende de Vlaamse Liga tegen Kanker een inloophuis in Turnhout. Het is het vijfde in de rij. Aan welke vraag voldoet het? Op een dinsdagmorgen hadden we daarover in het inloophuis een gesprek met een van de deelneemsters, de 59-jarige Chris Jacobs uit Merksplas.

Tekst: Frederika Hostens, uit Leven 35, juli 2007

Chris noemt zichzelf een "klant" van het eerste uur. Een voorzichtige glimlach verschijnt op haar gezicht als ze over haar eerste bezoek aan het inloophuis vertelt. 'Ik zat als het ware op de opening te wachten. Van april tot november vorig jaar werd ik intensief behandeld voor een kwaadaardige tumor in de borst. Na een volledige amputatie schreef de dokter me chemo-, radio- en hormoontherapie voor. Ondanks de onvoorwaardelijke steun van mijn man en dochter, ging ik door een hel. Mijn lichaam reageerde heel slecht op de chemo. Na zes kuren was ik 14 kilo vermagerd en totaal uitgeput. In die periode zocht ik bewust geen contact met lotgenoten. Ik wou de verhalen van anderen niet horen.'

Angst en onzekerheid
'Zolang de chemo- en radiotherapie bezig waren, pepte ik mezelf op met de gedachte "het is allemaal bedoeld om mij te genezen". Doorbijten was de enige mogelijke keuze. Maar een paar weken na de laatste bestralingen groeiden de angst en onzekerheid. Ik begon werkelijk aan alles te twijfelen. Ik leerde andere borstkankerpatiënten kennen, maar geen van hen had een volledige amputatie ondergaan. Ik vroeg me af of er dan niemand zoals ik een borst had verloren. Of hadden die vrouwen het niet overleefd?'
'Een neef van mijn man vertelde me in december dat zijn vrouw als vrijwilligster zou gaan werken in het inloophuis in Turnhout. "Daar moet ik naartoe", zei ik tegen mijn man. Ik had in het ziekenhuis al in Leven gelezen dat er inloophuizen bestonden, maar ze waren voor mij allemaal te ver want ik rij niet met de auto. Turnhout daarentegen ligt op amper 8 kilometer van Merksplas, dat was dus wel een overbrugbare afstand. Samen met mijn man kwam ik op 14 februari naar de opening. Ik knoopte een gesprek aan met een vrouw die de ziekte van Kahler heeft. Zij raadde me aan om contact te zoeken met lotgenoten. Ik ben haar ontzettend dankbaar voor dat duwtje in de rug.'

Steun en dankbaarheid
Intussen heeft Chris in het inloophuis al twee koffie- en twee themamomenten (zie kader, nvdr) meegemaakt. 'Al op het eerste themamoment leerde ik vrouwen kennen die net als ik een amputatie hadden ondergaan en zowel chemo-, radio- als hormoontherapie moesten volgen. "Hé, ze zijn er dus toch nog", drong het tot me door. Dit gaf me weer moed voor de toekomst.'
'Ik kan hier mijn ervaringen en angsten delen met vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt. Daar haal ik veel steun uit. Als je kanker hebt, maak je op korte tijd veel emotionele momenten mee die je op een confronterende en vernederende manier door elkaar schudden: de diagnose, de operatie, de chemo, de haaruitval. Het is alsof je telkens opnieuw een andere ik in de spiegel ziet: plots zonder haar, een paar maanden later weer met, maar dan krullend en in een andere kleur.'
'Langzaam maar zeker vind ik mezelf terug. De vrijwilligers en lotgenoten in het inloophuis helpen me daarbij. En wie weet kan ik ook wel iemand helpen. Gewoon door dankbaar naar anderen te luisteren en eerlijk over mezelf te vertellen. Van geholpen worden naar zelf helpen, ik had amper een paar weken geleden nooit durven hopen dat ik die ommekeer nog dit jaar zou meemaken.'